Il Trionfo

Paul Parmentierlaan 203

8300 Knokke-Heist

82 /100

Type keuken:

Mediterraanse keuken

Chef:

Agostino (Gusti) Pungitore - Gastvrouw: Ann-Sévérine Bocklandt en Gemma Pungitore

Sluitingsdagen:

Dinsdag - woensdag - donderdagmiddag
050/60.40.80 - EMAIL - WEBSITE

Beschrijving

Wie restaurant “Il Trionfo” in Knokke binnenkomt, stapt meteen ook een stukje Italië binnen. Deze uiterst verzorgde zaak van de familie Pungitore straalt onmiddellijk warme mediterrane gezelligheid uit en doet dat in combinatie met een gesofisticeerd interieur dat gekenmerkt wordt door design leren stoelen en dito tafels met een massief houten blad. Wie op een gezelschap wacht kan dat doen in een gezellige zithoek, waar men eventueel ook in een ontspannen sfeer het aperitief kan gebruiken. Op de achtergrond klinkt muziek van Umberto Tozzi, Zucchero en tutti quanti.

We kiezen als aperitief voor een glas Ferghettina/“Milledì” Brut 2014/Franciacorta DOCG. Het aroma is fris met overwegend tonen van Kaapse appel. De mousse is mooi dekkend en op geen enkel moment agressief. Topklasse dus met in de smaak een volgehouden frisheid, gekoppeld aan een genuanceerde aciditeit.

Als eerste amuse krijgen we een Mortadella-praline met nekvlees van jonge runderen. Het cupje is heerlijk krokant, de smaak van de mortadella is rijk en hartig met als finishing touch een discrete pistache-toets.

Dan volgt een Ijs van tomaat op een torentje van ricotta en mozarella en besprenkeld met olijfolie, pijnboompit en voor het eerst -maar zeker niet voor het laatst- zijn we even niet meer van deze wereld. Om te beginnen is dit al een visueel meesterwerkje, met de Italiaanse kleuren “in the picture”. En dan die smaken: Italianen beschouwen tomaten niet als groenten, maar als fruit en wie van dit ijs proeft weet waarom. Een zondoorstoofde smaak in een ijskoud gerecht, met zelfs wat zoetheid erin en dan nog een schijfje kerstomaat als drager voor een contrast in textuur. De mozzarella zorgt voor een zoute smeuïge component in deze in zijn totaliteit zoet-zoute combinatie. Een smaakcontrast dat niet zo vaak wordt uitgespeeld in de gastronomie, maar hier werkt het wonderwel.

Tijd voor ons voorgerecht: Kabeljauw met tomatenpoeder, al dente couscous en agro-dolce van kropsla. Opnieuw de Tricolore Italiana! Met de couscous, verwerkt onder de kabeljauw en besprenkeld met het tomatenpoeder ziet het er een beetje uit als een krabsla en die valse indruk wordt gedeeltelijk doorgetrokken in de smaakbeleving. Doordat de couscous al dente gelaten is krijgen we ook een beetje de textuur van een krabsla in de mond. De agro-dolce van kropsla zorgt voor een heerlijke zomers frisse onderstreping van dit gerecht.

Ondertussen gaat de kurk van een fles Fontanafredda/“Pradalupo” 2017/Roero Arneis DOCG. Het is misschien hier ook even het moment om te vermelden dat Il Trionfo beschikt over een met veel zorg en vooral met veel liefde samengestelde wijnkaart met … uitsluitend Italiaanse wijnen! Dat is eerder een troef dan een beperking want alle topdomeinen zijn vertegenwoordigd, naast interessante vondsten uit minder bekende streken en –het belangrijkste facet– alle smaakniches zijn ingevuld zodat u bij om het even welk gerecht op de kaart een passende wijn zal kunnen vinden.

Nu even terug naar onze Fontanafredda “Pradalupo” 2017. Die charmeert ons al onmiddellijk met zijn licht grijsgele kleur met wit koperen reflecties. De neus is breed met een subtiele citroentoets. De smaak is heel verfijnd en beschaafd met ook hier een citrustoets. We drinken deze wijn verder bij de Vitello Tonnato met een macedoine van tomaat, rucola en Toscaanse olijfolie. Het vlees is supermals, rijk van smaak en flinterdun gesneden. De tonijnsaus is artisanaal en gastronomisch van het hoogste niveau.

Als begeleider van ons volgende gerecht kiezen we voor een glas Cantina Terlan/“Winkl” Sauvignon 2018/Alto Adige Terlano DOP. Een wijn met een briljante groengele kleur en een grandioze neus: buxus, passievrucht. Zo intens dat ik hem blind misschien wel in Marlborough Nieuw-Zeeland zou situeren. De smaak is één fruitbom met ook hier passievrucht in de hoofdrol, in de tijd wat evoluerend naar mango.

Ons volgende gerecht, dat is Gegrilde gamba met een rozet van aubergine, courgette en tomaat en een mousseline van citroen. Een prachtige presentatie opnieuw, op donkere (voorverwarmde) borden, zodat de kleurenweelde nog meer tot zijn recht komt. Een fantastische synergie bovendien van smaken en aroma’s.

Voor we aan deze maaltijd begonnen, hadden we aan zaalmeester en pater familias Antonio aangegeven dat we graag een truffelschotel wilden proberen. En we hadden hem carte blanche gegeven over het moment waarop hij deze zou inpassen in het menu. Dat moment is dus nu gekomen en op ons bord liggen Pasta Aglio met zomertruffel, ricotta en saus van verse truffel. Alweer een hemels gerecht met aardse aroma’s en smaken. De rijke saus en de pasta vormen één harmonische symfonie.

Bij zo’n rijk gerecht hoort een rijke wijn en dus kiest Antonio voor de Fontanafredda/Serralunga d’Alba 2013/Barolo DOCG. Een pure Nebbiolo-wijn uit één van de beste dorpen van het productiegebied, die bovendien zes jaar de tijd gekregen heeft om zich te ontwikkelen. Meer nog dan elders geldt in de gastronomie en in de wijn dat er geen alternatief is voor geduld. De meest subtiele smaken vragen jaren om zich te ontwikkelen. Alleen een wijn waarop lang genoeg gewacht is kan die ontsluieren. Dan pas krijg je in het glas die warme robijnrode kleur met een licht getuilleerde rand. Dan pas ontwikkelt zich dat boeket vol complexiteit met tonen van boerenjongens en rood fruit. Dan pas zal u kunnen genieten van die diepe fluwelige smaak met volop rijpe krieken en beheerste tannines die de overmoedigheid van hun jeugd hebben afgelegd om minzaam en bezadigd te worden. Als zo’n wijn dan ook nog eens geserveerd wordt bij zo’n gerecht, dan ontstaat er iets magisch. En wij, wij mochten dat hier beleven en aan den lijve ondervinden. La vita e bella bij Il Trionfo in Knokke.

Na zo’n rollercoaster aan emoties moeten we even bekomen alvorens ons volgende gerecht aan te vatten: Branzino (= zeebaars) met lenterisotto en een crème van gele, paarse wortel en erwten. Voor verse vis moet u aan de kust zijn, zo blijkt andermaal. De cuisson van de op zijn huid gebakken zeebaars is perfect. We genieten ten volle van de extra smaakrijkdom die het feit dat de vis niet ontdaan is van zijn vel, genereert. Het lijkt misschien maar een detail, maar het is een toegevoegde waarde voor elke gastronoom. De drie crèmes (erwt, gele en paarse wortel) zijn subliem. Bovendien is de kleurenrijkdom op het bord een feest voor het oog. Dit gerecht schuift ook één van de basisregels van de Italiaanse keuken naar voren: hoe maak ik met eenvoudige (soms zelfs schijnbaar banale) ingrediënten een waar feestgerecht? Bij deze : mission accomplished.

Na de Barolo en het truffelgerecht terugkoppelen naar een witte wijn die zou standhouden, was geen eenvoudige opdracht. Maar Antonio koos trefzeker voor de Castello della Sala/“Bramìto della Sala” 2016, een Chardonnay uit Umbrië, die tegenwoordig deel uitmaakt van het gamma van de Marchesi di Antinori. Dan weet u dat de vinificatie met zorg geschiedt en dat er u een aangenaam glas te wachten staat. En die verwachtingen worden ook ingelost. We nippen aan een wijn met een diepgele kleur. Het aroma is weelderig met veel chardonnay-karakter, wat boterigheid en een vleugje hout. In de smaak ligt het accent op de elegantie. Licht vettig, met een romige textuur maar met citrusachtige zuurtjes en een verrassende mineraliteit. Net door die romigheid sluit de wijn naadloos aan bij de smaken van de groentencrèmes en de vis.

Nog één gerecht voor het dessert! Chianina-rund op een crème van citroen en olijfolie met ovengebakken aardappel, tomaat en rucola. We zijn misschien wat verwend ondertussen, maar de voorgestelde groentengarnituur, te weten tomaat en rucola, beleeft hier een retour binnen hetzelfde menu, dus dat is misschien nog een aandachtspuntje. Maar op het vlees valt niets aan te merken, integendeel ! Botermals en heerlijk sappig, saignant gebakken, zoals wij het graag hebben. De ovengebakken aardappel is heel lichtjes al dente gehouden. Wat we iets minder konden smaken, waren de chips van Parmigiano. Die stonden smaaksgewijs volledig los van de rest van het gerecht en boden dus geen meerwaarde. Bij dit gerecht werd een glas Mazzei/“Bronzone” Riserva 2015/Morellino di Scansano DOCG geschonken, een krachtige wijn met een granaatrode kleur en een gedrongen robijnrode rand. De neus is één en al kersen. De smaak is nog gebald, met een kracht die je maar zelden ontmoet bij een pure Sangiovese. Stevig in de steigers dus, met vlezige tonen, wat peperigheid en gedekte tannines.

Er blijft nog net genoeg plaats voor een dessert en dat zullen we ons niet beklagen. Op ons bord komt een Variatie van panna cotta, vanille, aardbei, granny smith en lemon curd met meringues in drie smaken. Daar is de Italiaanse driekleur weer, een speelse visuele groen-wit-rode draad door dit menu. Het smakenspel is van een haast decadent raffinement. Succulent gewoon!

En daar dan nog een glas Cantine Pellegrino/Passito Liquoroso 2017 bij, afkomstig van Pantelleria, het miniatuureilandje voor Sicilië. In ons glas komt een wijn met een briljante ambergele kleur en een haast bedwelmend parfum vol rijpe suikerigheid maar met een speels vleugje clementines dat de geest verblijdt en het hart verfrist. De smaak staat bol van de spanning met ook hier heerlijk frisse clementines tegenover het suikergeweld.

Na al deze weelde zijn we echt wel toe aan een heerlijk sterke kop koffie. En ik weet dat het vloeken is, in een Italiaans restaurant vragen naar een “Belgische” cappuccino. (Wanneer gaan we daar eens een ander woord voor uitvinden) . U weet wel, zo eentje met een toef room erop. (Ja, ik pleit volledig schuldig over de hele lijn! Ik zoek zelfs geen excuses meer!) En Antonio, hij geeft geen krimp en brengt mij, toerist, waar ik om gevraagd heb. Perfecte bereiding, in een designkopje van Illy. Als mignardises zijn er nog o.a. een superbe koude sabayon met limoncello en bijna onaards lekker Amaretto koekjes. Zoals ik al zei: La vita e bella!

Il Trionfo is een adres om te koesteren. Op de visitekaartjes van het restaurant wordt niemand van de ploeg in het bijzonder naar voor geschoven, maar staat er gewoon: Famiglia Pungitore. Dat zegt alles! Vader Antonio als dirigent. Mama Pina die haar recepten doorgeeft aan de nieuwe generatie en bijspringt waar nodig. Zoon Agostino die na zijn uren nóg eens uren bezig is met het op punt stellen van recepten waar hij een nieuwe actuele twist wil aan geven en dochter Gemma en schoondochter Ann-Sévérine in de zaal. Zij tillen mekaar op tot een niveau dat alleen maar stil respect afdwingt. Passione! Amore! Gastronomia! Cibo gustoso! Smakelijk eten!

Prijsindicatie (19-05-2019)

€ 32,00 niet op zon- en feestdagen lunch menu (aantal gangen: 3)
€ 50,00 lunch menu (incl. wijnarrangement)
€ 66,00 diner menu (aantal gangen: 4)
€ 90,00 diner menu (incl. wijnarrangement)

€ 72,00 à la carte

€ 30,00 min. prijs / fles witte wijn
€ 30,00 min. prijs / fles rode wijn
Rolstoel vriendelijk
Prijs Kwaliteit
Huiswijn aanwezig